Βασίλη καλημέρα και χρόνια πολλά! Εύχομαι ο καινούργιος χρόνος να φέρει όμορφες φωτογραφίες σαν και αυτή.
Θα Ξεκινήσω με το τεχνικό κομμάτι της φωτογραφίας μιας και είναι το πιο εύκολο και θα γράψω ότι είναι άψογο για τα δικά μου μάτια όσο αφορά την έκθεση. Η δουλειά που έκανες με τις μάσκες είναι πάρα πολύ καλή και το αποτέλεσμα απόλυτα φυσικό. Μια μικρή ένσταση για τον ορίζοντα, τον νοητό ορίζοντα μιας και δεν υπάρχει ξεκάθαρη γραμμή εδώ. Η φωτογραφία δείχνει ότι γέρνει λίγο προς τα αριστερά. Δεν ξέρω αν όντως γέρνει αλλά έτσι δείχνει. Το μάτι υποσυνείδητα ψάχνει για ένα αντικείμενο με το οποίο μπορεί να βάλει αυτό που βλέπει σε "τάξη", ένα ίσιο δέντρο μια παράλληλη γραμμή κτλ γι αυτό έχε το πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου όταν συνθέτης να προσπαθείς να βρεις ένα τουλάχιστον στοιχείο με το οποίο το μάτι του θεατή μπορεί να ταυτιστεί. Δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο, το μάτι είναι εκπαιδευμένο να πιάνει και τις μικρές λεπτομέρειες. Στην φωτογραφία σου το δικό μου μάτι θα περίμενε το σκαλοπάτι του καταρράκτη να είναι ίσιο και νομίζω πως αυτό δίνει την ψευδαίσθηση της κλίσης. Ίσως είναι και η παραμόρφωση του φακού η οποία διορθώνεται εύκολα. Δεν θα το ψειρίσω άλλο το θέμα μιας και δεν είναι και τεράστιο πρόβλημα
Συνθετικά βλέπω την κύρια διαγώνιο να οδηγεί στο βάθος και μου αρέσει. Επίσης μου αρέσει και το ισόποσο μοίρασμα από τα αριστερά και τα δεξιά της διαγωνίου με βότσαλα και καταρράκτη. Και ο βράχος ένα καλό σημείο που πιάνει το μάτι πριν αρχίσει να ξεφεύγει προς το βάθος.
Σαν απήχηση που έχει σε εμένα αυτή η φωτογραφία είναι όμως μέτρια. Την θυμάμαι γιατί νομίζω είναι η πιο άρτια φωτογραφία τοπίου που έχω δει από εσένα αλλά δεν ξεφεύγει όμως και από μια φωτογραφία που βγήκε σαν σπουδή και δοκιμή. Δεν το αναφέρω για αρνητικό αυτό γιατί στο κάτω κάτω κάποτε θα πρέπει να γίνεται μια αρχή. Και είναι μια πολύ καλή αρχή και είμαι σίγουρος πως όλοι αναμένουμε μια πολύ καλή συνέχεια.
Φιλικά πάντα
Κωνσταντίνος.
Η τεχνολογία του ημιφωτοδιαπερατού καθρέφτη στις SLR, βλέπε pellicle mirror, είναι αρκετά παλιά. Πρωτοεμφανίστηκε τo 1965 από την Canon με το μοντέλο Canon Pellix. Ακολούθησε η Canon F-1 High Speed το 1972 για τους ολυμπιακούς αγώνες. Στη συνέχεια το 1976 Nikon παρουσίασε τη δική της πρόταση με την Νikon F2H. Η επανεμφάνιση του ημιφωτοδιαπερατού καθρέφτη έγινε το 1989 με την EOS RT και τη δεκαετία του 90 με την EOS 1N RS, με την τελευταία να έχει δυνατότητα 10 καρέ το δευτερόλεπτο (ο ήχος της στη λειτουργία συνεχούς λήψης έμοιαζε με ραπτομηχανή!!!).
