Πιάνω μερικές φορές τον εαυτό μου Χάρη να εστιάζει πρώτα στα αρνητικά μιας φωτογραφίας και ύστερα να βρίσκω τα θετικά, είναι παρενέργειες της αξιολόγησης δικών μου φωτογραφιών μιας και με ενδιαφέρουν τα αρνητικά περισσότερο. Γι αυτό θα ξεκινήσω από αυτά που μου αρέσουν σε αυτή την φωτογραφία και αυτό είναι η υφή του νερού, ιδιαίτερα από το κάτω μέρος της παράγκας και κάτω. Μαζί με το απαλό απογευματινό φως μεταδίδει μια ηρεμία που πάνω σε αυτή κάθετε καλά το "οικοδόμημα" Αλλά για μένα πάει μέχρι εκεί. Μου αφήνει την εντύπωση ότι της λείπει η ταυτότητα. Για τα δικά μου δεδομένα, τοπίο δεν μου κάνει. είναι πολύ μεγάλο το ποσοστό της καλύβας για να διακρίνει κανείς τοπίο. Για να γίνει τοπίο ήθελε πιο ευρυγώνια λήψη και να ενταχθεί μέσα στο τοπίο, να έχει ένα ρόλο μέσα σε αυτό πρωταγωνιστικό μεν αλλά να υπάρχουν και κομπάρσοι, εδώ βλέπω μονόλογο. Για αρχιτεκτονικό πάλι δεν μπορώ να διακρίνω κάποιο παιχνίδισμα με γραμμές και σχήματα που να μου κινήσουν το ενδιαφέρων. Το ίδιο ισχύει και για της λεπτομέρειες που το κοντινό κάδρο αναγκάζει κάποιον να ψάξει. Δεν βρίσκω καμιά ενδιαφέρουσα αρκετά που να με κρατήσει να την μελετήσω. Κάπου μπλέκεται λοιπόν στο λίγο από όλα. Της λείπει η "έκπληξη" είτε αυτή θα ήταν ήπιων τόνων με την παρουσία κάποιου ζώου, σκιάς η ανθρώπινης παρουσίας ή αν είσαι της δικιάς μου "σχολής" ένα έντονο παιχνίδι με το φως.

Υ.Γ. Αυτή η κίτρινη κολόνα στα αριστερά δεν μου κάθεται καθόλου καλά εγώ προσωπικά θα την κρόπαρα μέχρι εκεί την φωτογραφία.

Δεν ξέρω δυσκολεύομαι να βρω κάτι δυνατό σε αυτήν την εικόνα. Ίσως αν η γωνία της λήψης ήταν από πιο ψηλά ώστε να φαίνονται πιο ξεκάθαρα και έντονα οι γραμμές μέσα στην άμμο και ο σκύλος θα είχε μια άλλη δυναμική η φωτογραφία.

Κατέβασα την φώτο και τη δούλεψα λίγο με το κροπάρισμα, και κατέληξα στο παρακάτω κάδρο, τετράγωνο, κομμένο ακριβώς στην δεξια πλευρά εκεί που τελειώνει το καλώδιο, έτσι ώστε να δώσεις περισσότερη δυναμική στις γραμές και στη φόρμα! Βέβαια ο σκύλος κόβεται και αφού δεν τραβήχτηκε απο την αρχή απο τέτοια γωνία ώστε να είναι ολόκληρος μέσα στο τετράγωνο κάδρο ή τον αφαιρείς ή τον μετακινείς κάτω δεξιά (αν και δεν συμφωνώ με τέτοιες επεξεργασίες αφαίρεσης ή μετακίνησης). Σε αυτή την περίπτωση καλύτερα να τον αφαιρέσεις παρά να τον μετακινήσεις.

Βέβαια αυτή η  εκδοχή τής φωτογραφίας έχει να κάνει με την δικιά μου αισθητική! Ελπίζω να σε βοήθησε  ο σχολιασμός μου.

Φωτογραφία τοπίου ή καρτ ποστάλ, ένα είδος φωτογραφίας που δεν μπορώ να κάνω άλλα μου αρέσει να βλέπω, οπότε θα ασχοληθώ λίγο με το τεχνικό κομμάτι της φωτογραφίας και την ισορροπία της.

Καταρχήν θεωρό ότι τέτοιου είδος φώτο χρειάζεται τρίποδα, γιατί εδώ είναι ελαφρώς κουνημένη ακόμα και στο σπιτάκι, τόσο όσο να δυσκολεύουμε το μάτι να εστιάσει σωστά στην εικόνα, το νερό θα ήταν καλλίτερα να έχει ακόμα πιο αργή ταχύτητα ώστε να ασπρίσει λίγο περισσότερο και να κάθεται πιο καλά στο μάτι. Φυσικά με τρίποδα ολα αυτά!!!

Τώρα για την ισορροπία, χρειάζεται περισσότερο αέρα στην επάνω πλευρά να μοιραστεί κάπως με το νερό από κάτω γιατί τώρα πιέζει πολύ το πάνω μέρος. Χρωματικά είναι μια χαρά, ίσως λίγο πιο κορεσμένα τα χρώματα οχι σε βαθμό HDR, λίγο!

'Αλλη μια φωτογραφία που δεν την χορταίνω να την βλέπω. Πολύ δυνατό κάδρο, εξαιρετική γωνία λήψης, γραμμές πίσω και πάνω στην σκεπή πολύ καλά δεμένες με το κάθετο δοκάρι μπροστά, πολύ καλή ισορροπία στο κάδρο, εξαιρετικό ασπρόμαυρο που αν και ψηφιακό η πρώτη εντύπωση που σου δίνει είναι ότι πρόκειται για φιλμ.

Τα βλέμματα των δυο παιδιών είναι συγκλονιστικά, τα πιτσιρίκια τοποθετημένα σωστά στο κάδρο,  με το δοκάρι να σταμάτα έντεχνα την εικόνα, και να σε βάζει στην διαδικασία να ταξιδέψεις  και να πας σε μια άλλη εποχή... Τότε που ήμασταν πιτσιρικάδες στο χωριό, που κρατούσαμε τσίλιες για να κλέψουμε καρπούζι από την γιαγιά!

Μπαίνει στης αγαπημένες μου...